Reviews

"Deze workshop kwam voor mijn gevoel precies op tijd en heeft me alles gegeven wat ik op dat moment nodig had, zo voelt het nu nog steeds. Mijn blik naar de wereld maar met name de blik naar mijzelf is volledig anders geworden. Alles voelt rustiger, veiliger, zachter en gewoon OK zoals het is, omdat ik nu weet en voel dat ik ook gewoon OK ben zoals ik ben. Ook andere mensen voelen anders aan, hun blikken minder hard, hun woorden helderder. Ik vind het niet heel makkelijk om het echt te beschrijven, maar mocht je twijfelen om dit te gaan doen voor jezelf en de wereld, gun het jezelf en iedereen, het is het zo ontzettend waard."

 

Muriel

Wat de 2-daagse workshop met mij gedaan heeft:
De meeste indruk heeft het uiten van verdriet , pijn, stress, spanningen enz. gemaakt.
Je kunt naar een acupuncturist, een manueel therapeut….. ga zo maar door …gaan.
Je kunt jezelf (leren) helen, door opgekropte spanningen in je eigen lijf, te leren losmaken/ loslaten.

Dit is natuurlijk maar een korte versie van wat er allemaal is gebeurd.
Ben heel blij en dankbaar, gevoeld te hebben dat wij EEN zijn. Broeders en zusters. Niet gescheiden/ afgescheiden.
De Bron van wie ik ben, geweldig!

 Over de Goddelijkheid van de mens.

Er was eens een tijd heel lang geleden, dat alle mensen Goden waren. Ze beschikten allen over een geweldige macht.
Maar zij maakten daar misbruik van.
Brahma, de God der Goden, besloot daar iets aan te doen.
Hij wilde de Goddelijkheid van de mens verbergen.
Hij riep alle Goden bijeen en vroeg hen waar hij het beste met die grootheid kon blijven.
Een van de Goden zei:
“Laat ons de grootheid maar begraven in het diepst van de aarde.”
Waarop Brahma antwoordde:
“Nee, want eens komt de dag dat de mens zo diep zal graven dat hij zijn grootheid terug zal vinden.”
Een andere God zei toen: “Gooi het in het diepst van de oceaan.”
Maar opnieuw antwoordde Brahma: “Nee, want eens komt de dag dat de mens
het diepst van de oceaan zal ontdekken.”
Een derde zei: “Verstop het op de allerhoogste berg.”
Maar ook hierop antwoordde Brahma:
“Nee, want eens komt de dag dat de mens die bergtop zal beklimmen.
“Ten einde raad gaven de mindere Goden het op.

Toen zei Brahma, de God der Goden: “Op aarde is maar één plaats,
waar de grote Goddelijkheid van de mens afdoende kan worden opgeborgen.
Eén plaats waar hij zeker nooit zal zoeken. En dat is: In het diepst van hemzelf.”
En sindsdien heeft de mens gegraven, gedoken en geklommen op zoek naar datgene wat diep in hemzelf verborgen ligt.

Een oude Hindoe legende.

Eén op de vier Nederlanders lijdt eraan volgens een recent onderzoek in opdracht van de hersenstichting.

Er kan een letsel zijn, een bloeding of ontsteking, maar vaak ook zijn er ook geen aanwijsbare oorzaken. Het kan zich ook laten zien in de vorm van psychische stoornissen zoals depressie, angsten, paniek - of woede aanvallen, (on)geremdheid, ADHD, ASS etc., maar ook chronische ziekten, zoals dementie, epilepsie, of ziekte van Parkinson e.d.
Dit soort onderzoeken lijkt te dan de verklaring te geven van bepaald soort gedrag. Volgens de metingen ontbreekt een stof in de hersenen, of bepaalde verbindingen zijn er niet, of er is hyperactiviteit in een bepaald gebied. Met medicatie of gedragstherapie wordt gepoogd dit te ‘bestrijden’, wat helaas vaak niet werkt en dit gaat jammer genoeg maar al te vaak verder in een neerwaartse spiraal.

De vraag die eigenlijk gesteld moet worden is: Wat is dan de oorzaak van hersenziekte.? Hoe komt dat?

Professor Bessel van der Kolk zet in zijn boek 'Traumasporen'  heel helder uiteen, hoe  trauma’s al vroeg stagnaties kunnen veroorzaken in de aanleg en ontwikkeling van de hersenstructuur, zelfs al vanaf het prilste ontstaan, ruim voor de geboorte. Het kind krijgt alle emoties en stress mee van de moeder en absorbeert dat in het eigen lichaam.
Als het kind blootgesteld wordt aan spanning en onveiligheid, dan gaat er een ‘alarmsignaal’ af in de hersenen. Zodra het gevaar voorbij is, kan het zich ontspannen. Het kind heeft hierbij in eerste instantie de moeder nodig die het kind weer tot rust brengt.
Als dat niet gebeurt, blijft het hele systeem van het kind in de ‘alarm’ modus en al die stress hormonen blijven ook in het lichaam. Dit schaadt ook de ontwikkeling van het lichaam,maar ook van het brein. Voor het kind is de enige oplossing om al die moeilijke ervaringen te overleven, door zich daarvan af te splitsen. Dit overweldigende wordt verbannen naar het onderbewustzijn.

Volgens van der Kolk is in de VS kindermishandeling en verwaarlozing de grootste oorzaak van latere trauma’s.
De gevolgen kunnen al vroeg merkbaar worden, maar kunnen zich ook pas op latere leeftijd manifesteren. Het kan door een ingrijpende gebeurtenis zoals een plotseling verlies, of geweldservaring enorm getriggerd worden. Zo kan het in alle heftigheid weer actueel worden en volgen slapeloze nachten, paniekaanvallen of depressieve klachten. In de reguliere geneeskunst worden dan al snel medicijnen voorgeschreven, wat in sommige situatie wellicht misschien even nodig is. Maar hiermee is het niet weg. Zolang niet de oorzaak gevonden wordt, kan het zich herhalen..

Gelukkig is er hoop.!
De oplossing ligt in het besef dat die vroege trauma’s niet verwerkt zijn, maar altijd nog ergens diep verborgen liggen te wachten om opgelost te worden. Dit gebeurt dikwijls als iemands leven wat in balans is gekomen en er meer veiligheid is. Dan kan het plotseling volkomen onverwacht toeslaan.. Het kan getriggerd worden door een heftige gebeurtenis, waarbij alle oude alarmbellen allemaal in één keer lijken af te gaan. Helaas wordt het verband met die vroege trauma’s vaak niet herkend..
Deze bewustwording is niet altijd vanzelfsprekend en gaat vaak niet makkelijk. Maar door het aan te gaan om op zoek te gaan naar het oorsprongstrauma van dat hele jonge kind en dat te erkennen, kan het oplossen en komt er rust.

Die zoektocht is vaak niet te doen in je eentje. Daar heb je iemand voor nodig die je veilig v voor je is, die je ondersteunt en die jouw gedrag spiegelt.
Opstellingen van het Verlangen kan op een geweldige manier behulpzaam zijn. Die delen in jou die opspelen, die met elkaar in conflict zijn, kunnen ‘opgesteld’ worden; als het ware wat zich binnen in jou afspeelt, wordt op het toneel gezet. Dan kun je jezelf spiegelen aan wat in jou in beweging is en weer met jouw verbonden wil worden..
Elke keer als er een trauma opgelost is, ontstaan er nieuwe verbindingen: met jezelf, maar ook in je hersenen ontstaan nieuwe verbindingen! Dat is hoopvol en helend!

Hierdoor krijg je meer helderheid, kom je meer in je kracht en voel je vrijheid.
Dat wil toch iedereen.?! Jij toch ook.!?

Stuur een reactie via het contactformulier

Wat is het ‘IK’?
Het is jouw IDENTITEIT. Dat wat je in je diepste wezen bent.

wie ben je?

Als je naar jezelf wijst, waar wijs je dan naar? Naar je hoofd? Naar je benen? Nee, dan wijs je naar je hartstreek. Kennelijk bevindt zich daar jouw wezenskern. En als iemand je vraagt: “Wie ben je”? , zeg je dan iets over je beroep, functie of een gedrag? Zoals: ‘Ik ben verpleegkundige, boekhouder of schilder, ik ben moeder van.. of de zoon van.., student, zzp-er’ etc. Maar ook: ‘ik ben onzeker, chaotisch, een doorzetter, een angsthaas, een onderzoeker of opportunist’. etc.
Maar zegt dat iets over wie je bent? Over jouw essentie?
Door Opstellingen van het Verlangen wordt volgens Prof. Ruppert, steeds meer zichtbaar hoe dat ‘IK’ in veel situaties nauwelijks een kans heeft gehad om zich te kunnen ontwikkelen. Als bijvoorbeeld je moeder tijdens de zwangerschap overbelast was, of niet zwanger wilde worden, hoe moet dat dan geweest zijn voor jou als klein wezentje in de buik van je moeder..? Hoe je moeder zich voelt tijdens de zwangerschap, is van grote invloed geweest op jouw ontwikkeling Als er veel spanning en stress is geweest, dan ontwikkel je een enorme alertheid voor gevaar en deze toestand wordt dan een soort basisstructuur van overlevingsgedrag, Dat zit in het zgn. ‘reptielenbrein’ en hierop wordt je lichaam aangestuurd en in staat van paraatheid gebracht. In zo’n toestand is er geen ruimte voor het ontwikkelen van een identiteit. Dit kan pas als de omgeving veilig is en als je moeder present is voor jou. Zij speelt hier een sleutelrol. In de eerste levensperiode kun je jezelf dan leren ervaren doordat je moeder jou “spiegelt’ en jouw behoeften herkent en benoemt. Het is belangrijk dat je moeder jou kan ‘lezen’ en begrijpt wat er met je aan de hand is en wat je nodig hebt. “Je hebt honger, ik zal je gauw eten geven’ of ‘Je hebt het koud hè, ik zal een lekkere warm deken om je heen doen’. Hierdoor leer je je eigen behoeftes en gevoelens kennen, door jezelf in haar ogen en weerspiegeld te zien. Zodoende leer je gaandeweg dat je een eigen wezen bent met een eigen IK; dan kom je daardoor langzaam los van de identificatie met je moeder.
Er zijn helaas maar al teveel moeders, die daartoe niet in staat zijn, of daar geen aandacht voor hebben, omdat ze zelf teveel belast is of getraumatiseerd zijn.
Dan blijft het kind gericht op de behoeften van de moeder en kan niet van haar loskomen.
Dit werkt ook door in het latere leven: Ook als volwassene blijf je dan gericht op anderen; hun mening is belangrijk. Heel vaak wordt dan ook een beroep gekozen, waarbij inleving en dienstbaarheid belangrijk zijn: in de zorg, in het onderwijs etc. En aangezien aandacht zorgen voor de ander het uitgangspunt zijn, ontwikkelen deze mensen niet zelden een burn-out of een chronische ziekte.
Hoe minder ‘IK’ iemand ervaart, hoe minder eigenwaarde..!
Dit gebrek aan eigenwaarde wordt dan buiten zichzelf gezocht bij andere personen, of situaties en daaraan toegekend. Daardoor identificeert men zich met anderen en hun lot. Hierdoor raken mensen snel verstrikt in de tragedies van anderen, alsof het hun zelf aangaat. Of men zoek eigenwaarde het in materiele dingen, wat helaas vaak maar kort voldoening geeft, waardoor al snel het volgende object begeerd wordt. Dit kan zich extreem uitbreiden tot zelfs prestatiedwang of machtswellust.!
Als je voldoende IK - gevoel hebt, ben je tevreden met wie je bent. Je hoeft je dan niet meer te bewijzen. Dan kun je de bij jezelf blijven en naast de ander zijn met al zijn emoties zoals pijn, verdriet, angst, zonder dat je je schuldig voelt of dat je denkt er iets aan te moeten doen.
Als jij meer ‘IK’ wilt ontwikkelen, doe dan mee aan een workshop met Opstellingen van het Verlangen en ontdek wie je werkelijk bent!

Dinky toy

Het is al weer ruim twintig jaar geleden dat ik deelnam aan een indrukwekkend seminar, waar ik nog vaak aan terugdenk. We waren met een groep van 20, we zaten in een kring  en in het midden lag een kleed met duidelijk iets eronder.. Toen het kleed werd weggenomen lag er een berg met Dinky Toys, je weet wel: die kleine speelgoedautootjes.
We werden verzocht er allemaal eentje uit te kiezen en ons ermee te identificeren; dus alsof wij zelf dat autootje waren.!
Daarna mocht iedereen het beurtelings beschrijven; dus bijvoorbeeld: ik ben een autootje en heb 4 wielen enz.
Ik had zelf een autootje waarvan de motor was uitgebouwd op de motorkap en vertelde dus dat ik zo sterk was dat mijn motor niet in de auto paste..
Tegenover mij zat een vrouw die precies hetzelfde model auto had, alleen met een andere kleur en toe zij aan de beurt was, vertelde ze: 'Ik heb veel pijn want mijn darmen hangen eruit.. !'
Ik weet nog hoe geschokt ik me voelde door haar verklaring. Dezelfde modellen en zulke verschillende belevingen.! Van haar wist ik ook dat ze het laatste jaar veel leed had meegemaakt.
Maar hierdoor werd ik nog eens weer bevestigd, dat het allemaal onze eigen weergave is van wat we zien en van wat we waarnemen in mensen en in alles om ons heen. Het is onze eigen projectie! (zie ookZo'n zielig hondje’) Het is vaak lastig om de duistere kanten van onszelf te zien, maar juist in anderen zien we het wel, want daar wordt het weerspiegeld. Alleen om eerlijk toe te geven dat wat we waarnemen alles met onszelf te maken heeft en niet veel met de ander, blijft vaak lastig, vooral als het om vervelend gedrag gaat.
‘Uw ergste vijand is uw beste leermeester’ wordt niet voor niets zo moeilijk gevonden.
Vraag: Wat vind jij de meest lastige eigenschap of houding van anderen?

Verwachtingen die niet naar een ander uitgesproken worden, leiden onherroepelijk tot teleurstelling!

Die ander weet niet wat jouw verwachtingen zijn, als je het niet duidelijk uitgesproken hebt. Of je spreekt dubbelzinnig of suggestief; die ander moet dan maar raden wat je bedoelt..

Onuitgesproken verwachtingen worden vaak veroorzaakt door onderdrukte wensen en verlangens. Maar hoewel ze weggestopt zitten en ze zelfs voor jezelf ook niet helder zijn, blijven ze nog wel doorwerken. Ze blijven sluimeren wat kan aanvoelen als een leegte, want een deel van jou mag er niet zijn.
Dit  gevoel kan gemakkelijk aangeraakt worden als je bij anderen dat ziet, wat je zelf mist, bijvoorbeeld als je ziet dat jouw vriendin de wel echte aandacht krijgt van haar moeder, wat jezelf nooit gehad hebt. Dat kan onverwacht sterkte emoties oproepen, waarmee je niet goed weet om te gaan.
Het kan zich ook manifesteren in ontevredenheid, jaloezie of zelfs depressie. Maar het kan ook leiden tot ander ongewenst of destructief gedrag: bijvoorbeeld allerlei verslavingen: zoals koopzucht, eten, alcohol, gokken, afhankelijk van relaties etc

Ken jij jouw eigen verlangens eigenlijk wel? Wat wil jij diep vanuit je hart? Durf je dat toe te geven? Of ben je ergens opgehouden iets te verlangen?

Als jonge kinderen door hun ouders niet echt worden gezien in hun behoeften en in wat ze werkelijk nodig hebben, leren ze al jong om geen verlangens of wensen te mogen hebben. Ze leren dus te ontkennen dat ze verlangens hebben. Dat doen ze uit zelfbehoud, om niet keer op keer teleurgesteld te worden. De realiteit dat je ouders geen notie hebben van wat jij nodig hebt en jou dus tekort doen, is voor een jong kind niet te bevatten. Het is eenvoudiger aan te nemen dat jij het niet verdient iets te mogen verwachten. Het ligt dus aan jou en om toch te kunnen overleven sluit je je af voor deze pijnlijke gevoelens.

Veel volwassenen vinden het moeilijk om weer bij hun diepste verlangens te komen. Ze weten vaak wel wat ze niet willen, maar niet goed wat ze wel willen. Het heeft er immers nooit mogen zijn.
De weg om bij jezelf naar binnen te gaan, op zoek te gaan naar jouw eigen zelf en te ontdekken wie jij werkelijk bent, wat jouw behoeften en verlangens zijn, is niet eenvoudig.
Waar het om gaat, is dat wat jij verlangt, ten diepste wenst vanuit je hart, dat je dat erkent! Het mag er zijn, hoe klein of groot het ook is. ‘Ja, dit is wat ik verlang’. Ongeacht of het te realiseren is. Het is net als dat je pijn hebt en ontkent dat je dat hebt. Dat voelt nog pijnlijker, want dan lieg je tegen jezelf.
Erkenning van jouw verlangen is de eerste stap! Dan weet je ook wat je wilt.
De tweede stap is om dit kenbaar te maken naar je partner of andere dierbaren. Laat het zien, breng het naar buiten, praat erover! Het mag er zijn, want het is jouw verlangen. Dan kun je ook duidelijk zijn en ondubbelzinnig in je communicatie naar de ander door je verwachting uit te spreken. 

Een simpel voorbeeld: Je ziet dat de melk bijna op is. Je wilt dat je man even bij de supermarkt langs gaat om melk te halen

Wat precies zeg je tegen hem?: 'De melk is ook bijna op"..  Of "Wil je even bij de supermarkt langs gaan om melk te halen?"  Hier kan al misverstand over ontstaan, wat in het eerste geval kan hij het opvatten als een mededeling, waar hij niets mee hoeft. En in het tweede geval kan hij er op antwoorden; "Zal ik doen' of 'nee, ik heb wat anders te doen'.

Dan weet je dus wat je verwachten kunt.  Alsje precies zegt, wat je bedoelt leidt dat tot veel meer duidelijkheid, wat voor iedereen uiteindelijk prettiger is!

Communicatie oftewel het uitwisselen van signalen en boodschappen
(In het Latijn betekent communicatie VERBINDING)

“Wat is het hier heet!”zegt Alie tegen haar man Dirk als ze de kamer binnenkomt. Dirk zucht en staat meteen op om de thermostaat aan te passen. Wat gebeurt hier? Als je let op wat Alie letterlijk zegt, dan is dat niet meer dan een constatering, een opmerking die je voor kennisgeving aan kunt nemen. Maar wat doet Dirk? Hij voelt zich kennelijk aangesproken, omdat hij meteen in actie komt.

Er zijn twee verschillende niveaus waarop er gecommuniceerd wordt: INHOUD en BETREKKING.

Inhoud wil zeggen: wat er letterlijk gezegd wordt. Betrekking wil zeggen: wat er bedoeld wordt.
Alie zegt tegen Dirk haar man, die naar de stad gaat: “Ik weet niet of er nog genoeg shampoo is.” Ze bedoelt: ik wil graag dat jij voor mij shampoo meebrengt. Maar dat zegt ze niet. Als Dirk later thuiskomt zonder shampoo, is Alie boos. “Ik heb het je toch gezegd!” Waarop Dirk zegt: “Dat heb je me niet gevraagd!”
Hier gaat de communicatie dus vaak mis. Vaak zeggen we iets anders, dan wat we precies bedoelen. Dirk luistert naar wat er letterlijk gezegd wordt en Alie veronderstelt dat Dirk precies weet wat zij bedoelt. Zo ontstaan er een boel misverstanden, die soms volledig uit de hand lopen. Als Alie duidelijk is in wat ze tegen Dirk zegt, bijvoorbeeld: “Ik heb geen shampoo meer, wil jij dat voor me meebrengen als je naar de stad gaat?”, dan is het helder, dan is de inhoud en de betrekking met elkaar in overeenstemming, dan is het congruent

Verbaal

Nog een andere vorm. In de communicatie zijn er ook nog twee andere vormen: verbaal en non-verbaal.

Verbaal is de taal, het zijn de woorden, die gebruikt worden. Non-verbaal is de lichaamshouding, de intonatie, de gezichtsuitdrukking, enzovoort. Het is een groot misverstand te denken dat het verbale deel het belangrijkste is. In werkelijkheid maakt dat maar circa vijf procent uit! Het non-verbale deel omvat naar schatting meer dan 95 procent.!

verbaal

Als twee hondjes elkaar tegen komen, dan moet je maar eens opletten hoe die communiceren: snuffelen, grommen, haren overeind, kwispelen, enzovoort. Ze spreken geen woord, maar hun non-verbale taal spreekt boekdelen. In de non-verbale communicatie kun je niet liegen! Als iemand iets beweert en z’n lichaamstaal komt niet overeen met wat hij zegt, dan geeft dat vaak een vaak onderbuik gevoel, zo van: hier klopt iets niet, of ik geloof hem niet. Als dat wat iemand zegt niet in overeenstemming is met de ‘uitstraling’ (het non-verbale) dan is het niet congruent. Het klopt niet. Dit is wat je voelt ergens in je onderbuik, hoewel je het soms niet eens kunt benoemen. Luister daar maar naar, want wat je in je onderbuik voelt, dat is meestal juist, ook al heb je van jongs af aan geleerd dat het niet juist is.
Er speelt nog meer in de communicatie: namelijk degene die iets vertellen wil: deze persoon heeft een ‘boodschap’ en die wil hij ‘uitzenden’. Daarvoor is er natuurlijk ook iemand nodig die luistert: de ontvanger.
Er is dus sprake van een ZENDER  BOODSCHAP  ONTVANGER. Dat is nog niet alles: degene die spreekt, is niet altijd helder. En degene die het aanhoort, luistert soms niet goed. Er kan dus veel RUIS tussen zitten…

Deze ruis komt door onze ‘waarneming’ van allerlei signalen (perceptie). Wat we waarnemen, kan moeilijk te bevatten zijn, we kunnen dat soms niet verwerken en geven onze eigen ‘vertaling’ er aan. Dit heeft vaak te maken met hoe we als kind geleerd hebben te communiceren. Vooral ook: hoe onze ouders communiceerden met ons, met elkaar, met anderen: waren ze helder en duidelijk in wat ze zeiden? Of juist niet? Met een heel verhaal en een omweg praten? enzovoort.

Het is dus een hele uitdaging en vaak een leerproces, om helder en duidelijk met elkaar te praten, dus CONGRUENT te zijn. Bovendien dat we werkelijk menen wat we zeggen, dus dat we eerlijk en AUTHENTIEK zijn. Als we dat doen, dan zal de boodschap goed overkomen bij degene die luistert. Overigens… één van de moeilijkste zaken in de hele communicatie is echt LUISTEREN.
(november 2010)

Ken jij dat ook:dat je van die dagen hebt waar je alleen maar neagtieve gedachten lijkt te hebben..? "Het gaat me nooit lukken... !"  ‘Als ik maar niet ziek word’, dan word ik vast ontslagen! 'Als ik maar geen ongeluk krijg’.. Of gedachten als "Ik hoop dat ik nooit zo wordt als mijn vader?"

Negatieve gedachten zijn het, die blijven kleven in je hoofd en je leven. Maar je kunt leren de knop om te zetten en je gedachten een andere kant op te sturen. Hoe?
Ten eerste door je bewust te worden van je gedachten en de manier hoe je denkt en wàt je denkt. Als er het woord ‘niet’ in zit of ‘geen’ , of ‘nooit’ dan is er sprake van een negatieve gedachte. De meesten van ons worden van jongs af aan met die negatieve gedachten opgevoed. Om te beginnen met ’Je mag niet op het gras lopen’,. ‘Daar mag je niet aankomen’ of ‘Je mag niet zonder jas naar buiten’… Dat zijn allemaal ‘niet’-boodschappen. Wist je dat onze hersenen het woord ‘niet’ overslaan? En dat je daardoor precies datgene gaat doen wat je vermijden wilt? Dus als je je niet ellendig wilt voelen…. Tja, dan is er grote kans dat je je juist wel ellendig gaat voelen. Wat aandacht krijgt wordt groter. Het is net als met motor rijden: daar waar je naar toe kijkt, daar ga je heen. Als je denkt: ik wil niet in de sloot terechtkomen, maar je blijft naar de sloot kijken, dan kun je ervan op aan, dat je er in rijdt!

Hoe moet je dan denken? Wat is dan eigenlijk positief denken? Juist: denk aan wat je wèl wilt. Kijk naar je mogelijkheden en naar je wensen, naar waar jij heen wilt en naar wat jij wilt en kunt! Zoals ‘Ik blijf gezond en ik blijf mijn werk houden.’
Zoheb je een duidelijke focus en zul je alle energie inzetten om daarheen te gaan. Zo creëer je je eigen leven !

Eenzaam

 

Wie kent deze gevoelens niet? Iedereen voelt zich van tijd tot tijd eenzaam. Niemand ontkomt aan deze gevoelens. Bij de meeste mensen duren deze onaangename emoties gelukkig niet zo lang en ze verdwijnen wel weer. Vaak ook komen ze terug, soms blijvend. De intentie en de frequentie maken echter wel veel verschil. Wanneer deze gevoelens veelvuldig voorkomen en chronisch altijd aanwezig zijn, kan het leven zwaar worden. Je voelt je letterlijk alleen en eenzaam. Er is niemand aan wie je deze gevoelens kwijt kunt (denk je). Je hebt geen echte vrienden of vriendinnen. Echte gevoelens delen gaat je niet gemakkelijk af en zeker niet in de staat hoe je je nu voelt. Als je om je heen kijkt, zie je alleen mensen die er gelukkig uitzien en meestal zie je koppels, paren of stelletjes, niemand is alleen en in ieder geval zie je niemand die er net zo eenzaam uitziet als jij.

De kans en de verleiding is groot dat je dan gaat ‘compenseren’, dat wil zeggen ergens troost in vinden. Een veel gebruikte remedie is afleiding zoeken door veel te werken of een volle agenda te hebben. Kan men geen voldoening vinden in het werk, dan zijn er vele  andere mogelijkheden: (overbodig) winkelen, frustratie eten, alcohol, gokken, drugs, internet, medicijnen, enzovoort. Kortom, allerlei verslavingen liggen op de loer. Het gebeurt zo geleidelijk en vaak stilletjes. Je maakt jezelf een lange tijd wijs, dat je er zo mee stoppen kunt, maar er komt vroeg of laat een moment dat je het niet meer ontkennen kunt, je bent verslaafd! Dat niet alleen: je komt in de problemen, omdat je het financieel niet meer redt. Of je wordt ziek, je verwaarloost jezelf en krijgt meer en meer een hekel aan jezelf. Je gevoel van eigenwaarde is op een dieptepunt gekomen.

Er zijn altijd redenen te bedenken waarom je eenzaamheid voelt, of wat voor nare gevoelens ook. Het leven komt en dient zich aan zoals het komt. Moeilijke jeugd, slechte ervaringen, enzovoort. Niet dat wat er gebeurd is, maakt je eenzaam, maar hoe je ermee omgaat, hoe je er zelf over denkt. Kun je nog verder zakken? Hoe wanhopig moet je zijn, voordat hulp gaat zoeken? Er is namelijk hulp in de meeste gevallen! Maar dan moet je wel eerst erkennen dat je hulp nodig hebt en het willen accepteren. Onder ogen zien wat je nooit hebt willen zien; voelen en altijd vermeden hebt…die diepe pijn die al zo lang in je zit, je weet eigenlijk niet anders. Dit eindelijk erkennen!

Het is deze ‘omslag’ die van het grootste belang is. Vaak achteraf weten de meeste mensen zich dit moment nog exact te herinneren. Het moment van het weten: er moet iets gebeuren, ik moet iets doen! IK moet iets doen… Inderdaad gaat het hier om: van passief het leven over je heen laten komen, tot actief zelf de regie van je leven in handen nemen. Jij bent de enige die verantwoordelijk is voor JOUW leven! Als je dit besef tot je laat doordringen is er hoop. Gun jezelf dat je die hulp krijgt die je nodig hebt om het leven weer aan te kunnen. Zoek net zo lang tot je een goede hulpverlener gevonden hebt! Wees kritisch en als het niet zuiver voelt, bedank dan de persoon en zoek dan verder! Ze zijn er gelukkig!

(oktober 2010)

 

 

De man met de pleisters

Er was eens een jonge man, die alles had wat z’n hart begeerde: een mooi landhuis met een grote tuin, een grote auto en een dure sportwagen, zelfs een boot. Alles wat hij maar bedenken kon, dat had hij.. En hij was belangrijk, want hij was directeur van een groot en succesvol bedrijf.
Er was maar één ding wat hem dwars zat: hij was ongelukkig. Hij begreep er niets van, want zoals hij alles had, dan moest je toch gelukkig zijn.!
En dat was hij niet.
Ook had hij vaak pijn. Vooral als hij zich bewoog, dan voelde hij overal pijn. Hij kon zich trouwens maar heel moeilijk bewegen, want z’n hele lichaam was bedekt met pleisters, hele dikke lagen pleisters. Er was geen plek meer te vinden op z’n lichaam wat niet bedekt was. Hij wist niet beter, dan dat hij met pleisters bedekt was. Hij kon zich de eerste pleisters niet herinneren, die hadden z’n vader en moeder al geplakt toen hij nog heel klein was. Later kon hij dat zelf.
Z’n vader en z’n moeder hadden dat ook evenals z’n zus. Vooral z’n vader had er dikke lagen opzitten. Die had hele mooie pleisters, nog mooier dan hij zelf. Er waren pleister in allerlei prachtige kleuren, soorten en maten. Z’n vader had de duurste en mooiste en aangezien hij net als z’n vader wilde zijn, zag hij er ook al bijna net zo uit.
Af en toe kwam er wel eens wat viezigheid of bloed uit ergens, maar dan plakte hij daar gewoon een nieuwe pleister overheen. Zo werd de laag steeds dikker. Zo moest dat kennelijk, want iedereen die hij kende had hele dikke lagen..
Op een dag was hij vroeg klaar met z’n werk. Omdat het prachtig weer was besloot hij om een stuk te gaan wandelen in het bos. Hij moest wel voorzichtig lopen, want elke beweging ging moeilijk, het deed zeer en hij was stijf van die dikke laag. In het bos werd hij altijd rustig van binnen; hij was daar graag. Toen hij zo een tijd steeds verder het bos in liep, zag hij in de verte iets bewegen in het licht van de zonnestralen. Normaal liep hij nooit zover, maar nu werd hij nieuwsgierig en liep voorzichtig verder. Toen hij dichterbij kwam, zag hij een meisje, die daar danste in de zon op een open plek in het bos. Hij wist niet dat iemand zo dansen kon: zo vrij en sierlijk; bovendien leek ze ook helemaal geen pijn te hebben. Toen hij beter keek, zag hij dat ze helemaal geen pleisters had!
Hij wist niet wat hij zag., het ontroerde hem plotseling zo dat er tranen in z’n ogen kwamen. Dat mocht niet, want dat hoorde niet, dus hij verschool zich snel achter een boom; hij hield de adem in want hij durfde geen geluid te maken. Hij was bang dat het meisje hem kon zien en hij wist niet wat er dan kon gebeuren. Hij wilde alles altijd van te voren weten en dit kon hij niet inschatten. Hij kon z’n ogen echter niet van haar afhouden, zo mooi vond hij dat dansende meisje.
Hij keek net zo lang tot de zon begon te zakken en totdat ze wegging. Hij was teleurgesteld en voelde dat in z’n buik. Hij ging ook maar naar huis en thuis gekomen plakte hij meteen een pleister op de zere plek. Zo hoorde dat nu eenmaal, zo had hij dat geleerd.

De volgende dag besloot hij opnieuw om naar het bos te gaan en hij hoopte dat het meisje daar weer was. Hij had geluk: in de verte zag hij haar bewegen. Hij werd helemaal blij en warm van binnen. Hij durfde nu ook wat dichterbij te komen. Zo stond hij een hele poos te kijken, totdat ze hem plotseling zag. Hij schrok erg en voelde zich betrapt. Hij draaide zich om en vluchtte zo snel mogelijk weg. Hij voelde z’n hart bonken en thuis moest hij daar helemaal van bijkomen.
Toch kon hij het de volgende dag niet laten om weer te gaan. Ze was er weer gelukkig, prachtig dansend in de zon. Na een tijdje zag ze hem en nu durfde hij te blijven staan, al klopte z’n hart in z’n keel. Ze kwam naar hem toe, ze keek hem heel vriendelijk aan en zei: ‘je hoeft niet bang te zijn, hoor’. Haar vriendelijkheid ontroerde hem zo hevig, dat hij er verlegen van werd. Zoveel liefde in iemands ogen had hij nog nooit gezien. Ze legde haar hand op z’n arm juist op een zere plek. Hij trok terug en ze zei”’vroeger had ik ook zoveel pleisters en heel veel pijn, maar ik heb geleerd hoe dat genezen kan.’ Hij kon z’n oren niet geloven..!
‘Hoe heb je dat dan geleerd?” vroeg hij.
‘Zal ik je dat laten zien?” vroeg ze. ‘Het doet wel een beetje pijn, maar je zult zien dat het daarna over gaat’ Dat wilde hij wel en toen trok ze voorzichtig een pleister van z’n arm. ‘Aau’ Dat deed inderdaad zeer!. Voorzichtig legde ze haar hand erop. Even later merkte hij tot z’n verbazing dat de pijn wegtrok; en zelfs kon hij z’n arm wat meer bewegen..! Ongelooflijk vond hij het wat hier gebeurd was. Hij werd er helemaal blij van. Hij wilde zo snel mogelijk naar huis om dit aan z’n ouders te vertellen. Die waren erg verbaasd en begrepen er niet zoveel van, maar in ieder geval zagen ze dat hij blij en gelukkig was en dat vonden ze fijn. Hij besefte wel dat de rest van z’n lichaam nog vol met pleisters zat en ook nog zeer deed. Dus daarop ging hij weer naar het meisje en vroeg of ze hem wilde helpen er nog meer pleisters af te halen. Dat wilde ze graag. En hoewel het best zeer deed, werd hij er toch heel blij en gelukkig van want hij kon steeds meer bewegen. Het voelde allemaal nog wel heel kwetsbaar en het meisje zei hem dat hij voorzichtig moest doen met zichzelf. En als hij zich opnieuw verwondde, hoefde er niet altijd meteen een pleister op. Alleen als het erg bloedde. Dat beloofde hij. Ze spraken af dat hij elke dag terug zou komen om er telkens wat pleisters af te halen. Alles in één keer kon niet. Het eraf halen bleef nog wel pijn doen, maar langzaam verdween de pijn en hij voelde zich steeds soepeler en vrijer.
En op en dag begon hij ook met het meisje mee te dansen in de zon.
Hij was nog nooit eerder zo gelukkig geweest..

nov. 1998

een kast vol argumenten

Eigenlijk weet je allang dat je iets zou moeten veranderen in je leven, dat je het anders moet aanpakken, dat je nu eindelijk eerlijk moet worden. Zeggen wat je dwars zit tegen je collega’s; je moeder vertellen waar je mee zit; gezonder gaan eten; niet meer elke dagalcohol drinken; hulp zoeken, ach, je weet wel waar het voor jou over gaat. Maar er zijn nu eenmaal ALTIJD argumenten om het uit te stellen.. om iets anders voor te laten gaan.. Oftewel, zoals één van mijn belangrijkste leermeesters Beth Weiner altijd zei: “Argumenten op voorraad”. Ja, een hele kast vol!
Sommige dingen zijn nu eenmaal gemakkelijker om voor je uit te schuiven en uit te stellen, tegen beter weten in. Want de koe bij de horens pakken is spannend. Je ziet er tegenop. Je bent zo gewend aan het veilige dagelijkse ritme; je weet wat je hebt en je weet niet wat er op je afkomt. En zo druk je dat gevoel weer weg en ga je gewoon door met je dagelijkse dingen, jezelf wijsmakend dat er gewerkt moet worden om brood op de plank te hebben. We kennen de legitimaties: ‘de kinderen moeten verzorgd worden’, het leven moet doorgaan’, ‘het zit allemaal tussen de oren’, ‘we leven nu eenmaal in een harde maatschappij’, ‘geen tijd voor aanstellerij of dat softe gedoe’, enzovoor.t. Als we niet naar onze innerlijke stem luisteren, naar onze intuïtie, wordt die alsmaar zwakker en gaan de stemmen, de overtuigingen en de buitenwereld steeds meer overheersen.
Althans, dat laten we toe! Het nadeel is dat we onrustig blijven, neerslachtig of zelf ziek worden, en onszelf uiteindelijk slap en waardeloos gaan vinden. Je leven glijdt voorbij.
Waar wil je aan het eind van je leven op terug kijken? Ik hoop dat je de moed hebt om over je eigen schaduw heen te springen en de eerste stap gaat zetten op jouw eigen nieuwe, misschien nog onbekende weg, zodat je nooit spijt krijgt van wat je niet gedaan hebt terwijl je het wel had willen doen!

Mijn vrouw en ik hebben de workshop als heel positief ervaren. Er is nog van alles bezig. Ik voel me nu een stuk krachtiger en helderder van binnen. Ik heb heel duidelijk ervaren waar mijn focus mag liggen, namelijk daar waar ik vanuit mijn hart connectie mee heb. Waar ik voorheen geen focus had en aandacht probeerde te besteden aan allerlei zaken die achteraf ‘door de geest bedachte’ bijzaken bleken te zijn, of zelfs helemaal niet van mij waren, is er nu veel meer innerlijke rust. Dit is een letterlijke afspiegeling van mijn opstelling!

Door die innerlijke rust blijft alles helderder en durf ik mijn echte emoties veel sterker naar boven te laten komen. Ik wil ze voorrang geven omdat ik mezelf anders tekort doe, maar de ander ook, en voel hierdoor meer verbinding met mezelf, maar ook met mijn vrouw. Als ik bijvoorbeeld geërgerd ben door haar, dan zeg ik het eerder. Het vertrouwen dat daardoor niet alles meteen ‘stuk’ gaat is er nu. Tegelijkertijd zie ik ook mijn eigen aandeel in de ergernis veel beter, waardoor het veel sneller oplost. Ik maak me minder afhankelijk van haar en wil ook niet meer dat zij dat naar mij doet. De behoefte om het voor haar op te lossen is nauwelijks meer aanwezig. Ik kan nu haar eigen kracht zien en daarin vertrouwen en ik hoef geen slimme opmerkingen maken om mezelf goed te voelen, wat ik vaak deed. Ik kan nu mezelf die waardering geven omdat ik mezelf op de eerste plaats zet en beter naar mijn gevoel luister. Dit gaat beter dan voorheen door de innerlijke rust die er nu is.

De workshop heeft mij bewust gemaakt van het feit dat ik de keuze heb om mijn aandacht te verplaatsen van belemmerende, stress-verhogende gedachten naar mijn innerlijke kompas. De rust die hierdoor ontstaat is hartverwarmend. Ik ben vrolijker en voel me meer gecentreerd. Op momenten van onrust en onzekerheid, die er zeker nog wel zijn, helpen de beelden van mijn opstelling mij om eerder terug te keren naar innerlijke rust.

Evert Jan

Soms krijg ik stellen die al lang samen zijn en waar de verhouding totaal scheef gelopen is. Beschuldigingen naar elkaar toe zijn niet mis en de relatie is totaal verziekt. Ten einde raad komen ze dan om van mij een oplossing te horen en vaak willen beide partners hetzelfde: namelijk dat ik aan de ander ga ‘sleutelen’, want daar mankeert van alles aan.  De bereidheid om naar elkaar te luisteren is verdwenen, zodra de één iets zegt, vult de ander dat al in. Ruzies kunnen hoog oplopen. Bijzonder akelig is het als kinderen daarbij betrokken zijn, of het allemaal over zich heen krijgen.

Hoe kan dat verbeterd worden?

Ten eerste moeten beide partners de wens hebben dat het beter kan, zeker in het belang van de kinderen.

Ook moeten ze in staat zijn om hun eigen emoties even te parkeren. Dat is vaak lastig als ze midden in een ruzie zitten, want de beleving is vaak dat de ander de last of de pijn veroorzaakt heeft: ‘jij zei dit’ en ‘niet waar, jij deed dat’..

Hoe doorbreek je dat destructieve patroon?

In de periode van verliefdheid, kunnen beide partners helemaal in elkaar opgaan. Ze willen het liefst met elkaar versmelten; daardoor is de kans groot dat ze zichzelf verliezen in de ander. Dit komt vanuit een leegte, een onvervulde behoefte die de ander moet vervullen. Beide zenden de boodschap uit: “Jij bent degene die mij gelukkig kan maken” Onbewust creëren ze een ideaalbeeld en zetten daarmee de ander op een voetstuk, waar niemand ooit aan voldoen kan.

Dus die droom is dan ook vaak in één keer uit.. En dan komt boosheid en de teleurstelling, die vervolgens op de ander geprojecteerd wordt.

 

Wat gebeurt hier eigenlijk?

Onbewust ‘kiezen’ we vaak iemand die lijkt op één van onze ouders, of die juist tegenovergestelde eigenschappen heeft. Wat we bij één van onze ouders gemist hebben, of waar we last van hadden, zit als een verborgen onverwerkt deel in onszelf te wachten, totdat het de kans krijgt om alsnog tot z’n recht te komen. Het gaat zich melden zodra er een situatie komt die enigszins lijkt op toen. Wat er eigenlijk gebeurt is dat de ander per ongeluk bij jou op een knopje drukt, die pijn veroorzaakt. Of andersom natuurlijk. Die ander is dus niet de OORZAAK van de pijn, maar heeft jou pijn die er al lang zat, aangeraakt!

Een relatie krijgt pas een kans als beide partners de bereidheid hebben de verborgen stukken in zichzelf te onderzoeken en daar eerlijk naar te kijken.

Los je oude trauma’s op en leer jezelf te respecteren en lief te hebben. De mate waarin je van jezelf houdt is ook de maatstaf hoe je van anderen houdt.

Een kern van waarheid zit in het Duitse boek: Hou van jezelf en het maakt niet meer uit met wie je trouwt. 

 

Als je een plant hebt, die het niet goed doet, wat doe je dan? Je onderzoekt de omgeving: is de grond niet te nat of te droog? Is de temperatuur goed? Is het te licht of te donker? Je kijkt dus naar de omstandigheden! Als die goed zijn, kan in de natuur alles optimaal bloeien.
Zo is ook in de mensenwereld: een kind dat opgroeit in optimale omstandigheden met liefhebbende  bewuste ouders in een stabiele en sociaal gezonde omgeving, zal ook grote kans hebben gezond en evenwichtig op te groeien. Aandacht en tijd besteden aan je kinderen is veel meer waard dan geld..

Helaas is het niet altijd zo. Sommige kinderen groeien onder nare omstandigheden. Bijvoorbeeld in situaties waar ouders hieraan zelf schuldig zijn, waar ze geen idee hebben wat hun kind nodig heeft, en ze emotioneel verwaarloosd worden, zelfs als ze met dure cadeaus overladen worden!.  Kinderen kunnen daarvan ook in hun latere leven, blijvende schade ondervinden, waardoor ze vaker in de problemen komen. Ze lijken soms zelfs de problemen aan te trekken. Dit komt omdat dit is wat ze geleerd hebben en dit patroon blijven herhalen.

En wat heeft dat met die plant te maken? De omstandigheden van vroeger zijn niet meer te veranderen. De schade is al lang geleden ontstaan. Erkennen dat je schade opgelopen hebt, is de eerste stap! Dan kun je leren om dat te herstellen. De wonden van vroeger kunnen geheeld worden! Hierdoor leer je beter voor jezelf te zorgen en te ontdekken wat je nodig hebt. Dan creëer je andere en nieuwe omstandigheden die voor jou goed zijn, zodat je beter functioneren kunt.!

Dat is inmiddels mogelijke door vele therapieën; voor mij zijn Opstellingen van het Verlangen de mooiste manier, die snel helderheid en oplossingen kan brengen.

Hoe meer je oplost van zulke oude pijn, hoe meer vrij je je gaat voelen!

 

 

 

 

Opstanding

Afgelopen zaterdag hebben we weer een wondermooie 2-daagse workshop met Opstellingen van het Verlangen afgerond. Deze dag viel net tussen Goede Vrijdag en Pasen.

Het was heel symbolisch: de transformatie die er plaatsvindt tijdens de opstellingen is als het 'lijden', wat plaats mag maken voor nieuw leven.!

Vroeger begreep ik niets van die dagen: Goede Vrijdag, Pasen.. Nu zie ik steeds beter hoe we ‘lijden’ aan ons ego, aan onze destructieve overtuigingen, overlevingsmechanismen en aan onze gedachtenkronkels.

Voor mij betekent Goede Vrijdag dat daar een eind aan mag komen: het sterven van het ego. Hieruit kan je ware Zelf herboren worden. De Opstanding!

Tijdens Opstellingen is vaak een soortgelijk proces aan de gang. De deelnemer worstelt en raakt verstrikt  in z’n overlevingsstrategieën. Hij probeert ze naar z’n hand te zetten of wil ze  laten samenwerken, wat meestal niet lukt en wat soms bijna tot wanhoop leidt.  

Waar het werkelijk om gaat is je weer te verbinden met dat deel in jezelf wat getraumatiseerd en afgesplitst is, wat diepe angst oproept, omdat het al in een heel pril stadium door een bedreiging niet meer mee kon doen.

Waarom kon het niet meer meedoen?

- Omdat er stressvolle ervaringen waren, die je als klein kwetsbaar wezentje niet aankon.

- Omdat moeder zelf getraumatiseerd was en niet de veiligheid kon bieden, die nodig was.

- Omdat je ouders geen notie hadden van jouw behoeften en je daarin niet gezien werd.

- Omdat je een zware en pijnlijke geboorte of moeilijke start had.

- En allerlei andere oorzaken buiten jezelf. 

 

Echter aan al deze ervaringen heb je geen herinneringen, omdat dit te pijnlijk en heftig was. Maar om te kunnen overleven, ontwikkelen we mechanismen, waardoor je dat niet meer voelt. Dat is een soort verdoving waarin het lichaam zelf zodanig voorziet, een kortsluiting in de hersenstructuur, zodat die herinnering ook niet meer naar boven kunt halen. Dit is het ontstaan van het onbewuste. Maar diep van binnen werkt het nog wel door; het is chronisch aanwezig als een sluipend gevaar. Dit gaat dan voelen alsof het van jezelf is, alsof het aan jou ligt. Hierdoor ontwikkelen zich gevoelens van schuld, schaamte, onmacht, verlegenheid, woede, verdriet, wrok, jaloezie, nijd, afgunst, angst en paniek.

Deze kortsluiting ligt aan de basis van de overlevingsmechanismen en bij elke nieuwe spannende ervaring, die enigszins lijken op het oorsprongstrauma wordt dat weer actueel. Als het te heftig is worden er nieuwe overlevingsmechanismen ontwikkeld.

Vrijwel elk mens ontwikkelt dat! Er zijn nauwelijks mensen die geen trauma’s hebben. Want bijna al onze ouders zijn getraumatiseerd. En onze grootouders en hun voorouders. Dus wij ook!

Zolang we niet onze trauma’s oplossen, blijven we lijden!  Als we de moed hebben om dat kwetsbare, afgestoten verborgen deel in de ogen te kijken en ons erover te ontfermen, gebeurt het wonder: het lost trauma lost op, want het is het belangrijkste deel van onszelf wat er nog steeds bij wil horen en vanwaar dat voortdurend sluimerende verlangen komt: onze pure kern! Ons daar weer mee verbinden, dat is heling. Dan kun we eindelijk vanuit onze eigen autonomie gaan leven en op eigen benen gaan staan. Dit is de Opstanding!

 

Hoe leren we onszelf kennen?
Om zien hoe je er uitziet heb je een spiegel nodig, wat jouw uiterlijk reflecteert. Om jezelf van binnen te leren kennen, heb je ook reflectie nodig. Dit gebeurt vaak door anderen om je heen: familie, vrienden, partners, collega’s etc., die weergeven wat ze van je vinden. Hierdoor krijg je allerlei overtuigingen over jezelf, die je psychisch vormen, wat een voortdurend proces is.

De basis van de psychische structuur ontstaat al vanaf de conceptie, dan begint al de vorming ervan door allerlei neuronale verbindingen.  Het is van groot belang dat de tijd in de baarmoeder veilig, rustig en ontspannen is.
Voor de opbouw van de hersenstructuur zijn responsen nodig, die het kind vooral in wisselwerking met de moeder krijgt, dus dat de moeder op de juiste manier reageert op de impulsen van het kind. Als de baby onvoldoende respons krijgt, stagneert deze ontwikkeling.
Ook de geboorte kan zeer stressvol zijn voor zowel moeder als het kind. Is de moeder in staat om het kind zo snel mogelijk te kalmeren?
De indrukken voor, rond en na de geboorte laten ook een blauwdruk na in de psyche.
Pas geboren baby’s kunnen geen onderscheid maken tussen zichzelf en moeder, ze zijn volkomen afhankelijk en in symbiose met de moeder. Om zichzelf te leren ervaren, heeft het kind een 'tegenover' nodig, een psychisch gezonde moeder, die voldoende zelfbewust is van haar eigen identiteit en ook weet dat haar stemming meteen van invloed is op het kind.
De baby ziet zichzelf a.h.w. weerspiegeld in de ogen van moeder en leert daardoor zichzelf kennen; wat het kind ziet in moeders ogen, zo leert het kind zichzelf te ervaren.
Wat moeder uitstraalt, wordt als het ware een blauwdruk voor de ontwikkeling van z’n innerlijke overtuigingen.
Als de moeder liefde, genegenheid, respect en bevestiging uitstraalt, kan het kind zichzelf zien als liefdevol en ontwikkeld het zelfrespect en eigenwaarde.

Echter.. als de moeder onzeker is, of het kind lastig vindt, of zelfs het kind niet wenst, ziet de baby dat over zichzelf weerspiegeld. Het kind leert dan onzeker te zijn over zichzelf, boos of angstig of zichzelf te minachten. Het krijgt dan een gevoel niet te mogen bestaan.
Als de moeder geen aandacht heeft voor de behoeften van het kind, leert het kind dat het er niet toe doet en geen behoeften meer te hebben.
Dus hoe moeder en ook vader! met hun kind omgaan, zo leert het kind met zichzelf om te gaan. Met de bejegening van ouders als voorbeeld, gaat het op dezelfde wijze zichzelf bejegenen. Opgroeien bij ouders, die het kind niet geven wat het nodig heeft, laat vaak diepe sporen na, die grote en destructieve gevolgen kunnen hebben.
Door de oude en verborgen overtuigingen op te sporen en die te ‘herschrijven’, kan een vernieuwd en positief zelfbeeld ontstaan, wat totaal andere perspectieven en levenskansen biedt.
Gelukkig zijn daar nu behandelingen voor. Opstellingen van het verlangen is daarvoor een prachtige en effectieve methode. Wil jij een nieuwe spiegel? Doe dan mee! Klik op agenda

Inmiddels na toch wel wat jaren ervaring ben ik ervan overtuigd dat iedereen trauma's heeft, hoewel ik  natuurlijk ook mensen tegenkom die beweren 'nergens' last van te hebben..
De meeste mensen functioneren normaal. Van de buitenkant merk je er meestal weinig of niets van. Maar soms gebeurt er iets waardoor iemand verbazingwekkend heftig reageert op een gebeurtenis, eigenlijk buitenproportioneel.
Feitelijk ligt bij alles waarop je heftig reageert,iets dat niet verwerkt is; en precies daarom heet het een trauma.

In de reguliere geneeskunst wordt een trauma beschouwd als een letsel van buitenaf dat een aanslag doet op je lichaam met een verwonding als gevolg. De wond moet verzorgd en behandeld worden, heeft rust nodig en zal dan hopelijk geheel of gedeeltelijk herstellen.

Maar een mens is meer dan een lichaam. De mens heeft ook een denkgeest: de psyche. Wat als er een aanslag op je psyche wordt gedaan? Zoals het plotselinge verlies van een dierbare, een ontslag, je huis brandt af, amputatie van een lichaamsdeel… maar ook het zien van een ongeluk of een natuurramp. Het zijn diep ingrijpende gebeurtenissen die tè moeilijk zijn om ineens te bevatten. Ze dringen niet goed door, omdat ze te erg zijn, maar houden je toch bezig. Soms kun je aan niets anders meer denken.
Het gevolg kan zijn dat je ‘niet meer goed in je vel zit’. Dan loop je kans op concentratie problemen, je afwezig en soms wat verward voelen, slaapproblemen, somberte, enzovoort. Het kan een scala van symptomen of klachten zijn.
Hoe moet dat zijn voor een klein kind, dat nog niet het vermogen heeft om hierover na te denken en dus niets begrijpt van een ingrijpende gebeurtenis? Veel hangt af van hoe je als jong kind hebt geleerd om te gaan met verlies of met moeilijke situaties. Je konijn gaat dood. Hoe je reageert hangt deels af van je ouders: kunnen zij je op de juiste manier te opvangen en troosten? Mag je voldoende uithuilen? Wordt je verdriet erkend? Als dat zo is heb je geluk. Dan kom je het verlies van je konijn wel te boven.
Maar als je ouders er zelf geen raad mee weten, dan blijf je er zelf mee zitten. Dat is voor een kind een moeilijke opgave. Dan wordt het verdriet vaak verdrongen, diep weggestopt in het onderbewuste. En… het wordt ook echt vergeten!Het zit zo diep weggestopt, dat je er niet meer bij lijkt te kunnen, wat ook de bedoeling is. Aan één kant geweldig wat voor mooie (overlevings-)strategieën we kunnen ontwikkelen als klein kind om verder te kunnen leven.

Maar heeft ook een nadeel. Want elke keer in je latere leven, als je weer te maken krijgt met verlies, neig je ertoe om op dezelfde manier die pijn weer weg te stoppen. Dat is immers hoe je het geleerd hebt. Niet meer aan denken, niet meer over praten, dan gaat het wel over. We houden onszelf soms zelfs voor dat we het verwerkt hebben. Maar iets wat weggestopt is, is helaas niet over. Telkens als we iemand verliezen wordt het in het onderbewustzijn aangeraakt en herinnert het ons aan die oude pijn. Als een diepe put waar steeds meer wordt ingegooid en waar dan snel de deksel weer op gaat. Ooit raakt hij vol... en dan kan het zomaar gebeuren dat je bij een overlijden van achterneef die je nauwelijks kent, plotseling een zee van verdriet voelt. Verdriet dat niet in verhouding staat tot de relatie die je met hem had. Natuurlijk was die achterneef alleen de ‘trigger’. Je ziet het om je heen wel vaker gebeuren; iemand begrijpt gewoon niet wat ‘m overkomt en raakt er misschien zelfs van in een depressie .

Dergelijk verborgen en onverwerkt verdriet wordt doorgegeven aan de volgende generatie.

Steeds meer word ik me ervan bewust dat de eerste trauma's al vanaf de conceptie kunnen ontstaan, dus ook de tijd in de baarmoeder dient zo veilig mogelijk te zijn; de stemmingen en emoties van moeder ervaart het kind te volle!   Kinderen (ook ongeborenen) zijn supergevoelig voor de verborgen angsten en emoties van hun ouders. Onbewust dagen ze al jong de ouders uit om die tevoorschijn te laten komen. Dat is voor ouders vaak erg confronterend en zij weten zich er vaak geen raad mee. Hun kind wordt dan als ‘lastig’ gezien. Ze hebben zelf nooit geleerd om met hun eigen (kinder)verdriet om te gaan. Kinderen reageren daarop vervolgens door rekening te houden met hun ouders, door ofwel ze uit te dagen en boos te worden: "jij bent de stomste moeder' ,  of ze proberen ze juist te ‘sparen’ en vallen hen niet meer lastig. Dat betekent wel dat ze (onbedoeld) alleen gelaten worden en het zelf maar moeten uitzoeken. Het maakt kinderen eenzaam, en ook deze gevoelens van eenzaamheid stoppen ze weg.
Zo leren kinderen te doen alsof ze zich wel redden; of door vrolijk te doen lijkt het of ze gelukkig zijn. Ze durven niet te laten blijken hoe het eigenlijk met ze gesteld is. Hun omgeving en uiteindelijk ook zij zelf gaat geloven dat het goed gaat. Zo groeien ook zij op tot volwassenen die zich niet echt kunnen of durven laten zien. Ze passen zich aan en proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen in hun omgeving. Dan is de cirkel rond, en als er dan iemand ziek is, een ongeluk krijgt, een naaste verliest of een kind met moeilijk en confronterend gedrag heeft…. Kan het er niet meer bij. Het overstromen van die put kan zo heftig zijn, dat normaal functioneren niet meer gaat.
Tijd om hulp te zoeken.!

Als je jezelf toestaat met behulp van een vertrouwd iemand of bijvoorbeeld een therapeut, het oude zeer onder ogen te zien en echt te verwerken, dan werkt dat opschonend en zuiverend. Wie dit doet en z’n angst opzij zet, kan oude psychische wonden helen. Je krijgt weer ruimte en je kunt jezelf letterlijk bevrijden.

Het leven wordt dan een stuk makkelijker

 

Van waaruit reageer jij het meest?

Soms is het lastig dit te onderscheiden. Hier is een simpele en korte uitleg, die lang niet volledig is, maar wat hopelijk wel wat duidelijk maakt.
Instinct heeft te maken met overleven, met mogelijk gevaar. Instinctieve reacties worden gestuurd door de hersenstam, ook wel het primitive brein of reptielenbrein genoemd.
Het gaat vaak snel: je ziet in een flits iets op je af komen en meteen buk je je of je beschermt je hoofd. Dit heeft duidelijk te maken met een gevaarlijke situatie, waar je jezelf instinctief beschermd.
Het heeft ook te maken met overleven van de soort, met voortplaning. Een moederdier geeft het jong te eten en beschermt het bij mogelijk gevaar.
Minder duidelijk is het als je in situaties komt, waar iemand je iets voorspiegelt wat je een onbehaaglijk gevoel geeft.
Instinctief voel je dat er iets niet klopt. Je wordt alert, of je reageert fel of je trekt je terug. Dit heeft meestal te maken met oude sitaties waarin je je ooit niet veilig voelde en die dan onbewust omhoog komen. Je kunt dan niet adequaat reageren, maar het lijkt alsof die akelige situatie van toen nu weer actueel is.
Nog lastiger is het daar waar je een prachtig kans geboden wordt bijvoorbeeld om je inkomen te verdubbelen; hier wordt in de reclamewereld veel gebruik van gemaakt: de verleiding. Je maakt jezelf wijs dat je het nodig hebt, of dat je zo’n kans niet voorbij kunt laten gaan. Je ego is dan aan het woord, je ratio, wat gestuurd wordt door de prefrontale cortex. Dat zit aan de voorkant van de schedel.
Onderschat het ego niet, die zich soms van grote tegenstrijdigheden bedient. Belangrijk om te weten is dat je lichaam daarop reageert.
Als je ego je wijsmaakt dat je ergens bang voor moet zijn, dan gebeurt er meteen van alles in je lijf: je spieren spannen zich, er worden allerlei hormonen aangemaakt; je spijsvertering wordt trager; dat is allemaal omdat er vermeend gevaar is je je lichaam wordt erop voorbereid te moeten vechten of vluchten., omdat je denkt dat er gevaar is.

Intuïtie heeft te maken met een hoger bewustzijn, met je Hogere Zelf wat direct in verbinding staat
met het zogenaamde collectieve bewustzijn. Dit overstijgt je eigen belangen en behoeften. Het staat ten dienste van de aarde en de mensheid. Als je open en ontspannen bent en je op je gemak voelt, kun je daarmee in verbinding komen. Dan kan het zijn dat je opens een ingeving krijgt, of je ziet een plotseling een verband wat je nooit eerder is opgevallen. Dit is ook meestal niet een reactie ergens op, in tegenstelling tot instinctief gedrag.
Intuïtie heeft te maken met jouw bestemming en jouw hogere doel, de reden waarom jij hier op aarde bent. Jij hebt iets te bieden! Intuïtieve ontwikkeling is je diepste wezen leren kennen door oude blokkades te onderzoeken en op te ruimen, want die zitten namelijk in de weg. Hierdoor wordt je helder en word je bewustzijn vergroot. Dan ontdek je jouw bestemming en je levensdoel. Dat brengt geluk. Dit is niet alleen voor jezelf belangrijk, maar voor iedereen om je heen.
Hoe doe jij dat? Je intuïtie ontwikkelen om jouw kwaliteiten in te zetten?

Hoe je emotioneel vervreemd raakt van jezelf en waar is de weg terug?

Regelmatig krijg ik mensen in mijn praktijk die niet weten wat ze willen, of wie ze eigenlijk zijn. Vaak hebben ze moeite zichzelf te waarderen en keuren zichzelf voortdurend af.. Ze zijn emotioneel vervreemd van zichzelf en hebben geen contact meer met hun ware gevoelens. Onlangs las ik een intessant artikel van Andreas Gaugner, waarin hij uitleg geeft hoe emotionele vervreemding meestal verloopt volgens bepaalde fasen: (Hoewel niet iedereen door al deze fasen heengaat)

Om daar iets van te begrijpen, moeten we terug naar ons prille begin. In het begin van ons leven zijn we uiterst kwetsbaar en gevoelig en volkomen afhankelijk van de zorg van onze ouders, allereerst moeder, want in haar buik hebben we 9 maanden vertoefd. Als het met haar goed ging, dan ging het met ons ook goed, als het met haar slecht ging, had dat ook meteen invloed op ons. En dan de geboorte.. Hoe ging dat bij jou? Vrijwel alle geboortes gaan met veel inspanning, pijn en stress gepaard, zowel voor de moeder als ook het kind. En dan? Hoe werd je verwelkomd? En hoe werd er met je omgegaan? Hier hebben we meestal geen directe herinneringen aan, maar dit zit allemaal nog wel opgeslagen in ons zogenaamde ‘lichaamsgeheugen’.

Elk mens en ook elke pasgeborene heeft behoefte aan warmte, voeding, aanraking, en geborgenheid.  Van nature geeft een baby het aan als het ergens behoefte aan heeft; het begint vaak met knorrige geluidjes en dan begint het te huilen. Als moeder daar goed op reageert, doordat ze begrijpt en benoemt wat er aan de hand is, bijvoorbeeld ‘honger’ en ze gaat het kind voeden, dan zal het weer rustig en tevreden worden. Moeder vervult dus de behoefte van het kind!
Als het kind herhaaldelijk ervaart, dat hij in z’n behoeften erkend en vervuld wordt, dan leert het dat er voor hem gezorgd wordt, dat het ertoe doet, dat er naar hem omgezien wordt en dat het zich uiten mag in zijn behoeftes. Het kind heeft een helder ‘tegenover’, waardoor het zichzelf kan leren kennen en ervaren.
Zo’n kind kan zich gezond ontwikkelen!

Helaas is dat soms anders: Als ouders niet afstemmen op wat hun baby nodig heeft, dan moet het kind andere strategieën ontwikkelen, om toch in z’n behoeftes voorzien te worden en om de nodige aandacht te krijgen; hetzij positief, dan wel negatief, maar alles is beter dan geen aandacht!

Fase 1: Als het kind niet krijgt, wat het nodig heeft, wordt het boos en begint te huilen net zolang totdat het gehoord wordt. Hierdoor leert het kind al snel om maar meteen boos te huilen als het iets wil. (strategie: boosheid op andere richten)

Fase 2: Als dat ook niet afdoende is, dan gaat boosheid over in verdriet en dan gaat het kind over tot een erbarmelijk huilen. Hier kunnen veel ouders niet tegen en geven dan uiteindelijk toe aan wat het kind wil. Ook dan heeft het iets geleerd: ‘Als ik iets nodig heb moet ik maar meteen zo erbarmelijk gaan huilen’. (strategie: medelijden opwekken)

Fase 3: En als dat allemaal niet meer helpt, dan houdt het kind een keer op met huilen. Hij merkt dat hoe minder hij van zich laat horen, des te beter kunnen z’n ouders dat kunnen hanteren.. Hij past zich aan, aan de wensen van ouders en voelt op een bepaald moment z’n eigen behoeftes niet meer. Hij trekt zich terug in zichzelf en laat niet meer merken, dat hij iets wil. Zo raakt hij vervreemd van zichzelf en z’n eigen wil en kent zijn behoeftes niet meer. (strategie: aan wensen van andere voldoen)

Fase 4: Als dan niets meer helpt, worden de psychische problemen ‘verschoven’ naar het lichaam, wat klachten geeft: hoofd-, nek-, rug-, spierpijn, maar ook allerlei andere lichamelijk aandoeningen, omdat de eigen behoeftes niet meer gevoeld worden. Maar in het lichaam zit al die stress opgeborgen en is dat niet vergeten. Vanuit dat lichaamsgeheugen komt er een protest: ‘En ik dan.?” In je lichaam kan dan ergens een aandoening ontstaan. Bijvoorbeeld: misselijk worden van spanning. (Strategie: emotionele problemen omvormen tot lichamelijk kwalen)

Deze processen gaan ongewild en onbewust. Het zijn ‘overlevingsstrategieën’, die vrijwel iedereen ontwikkeld. Ze hebben als doel toch de aandacht te krijgen die ontbreekt.
Weet jij wat je diepste behoeftes zijn? Wat is jouw Verlangen? Of ben je daar ergens een keer mee opgehouden? Wat kun je daar dan aan doen?
Door terug te gaan naar je oorspronkelijke Zelf! Dwars door al die dikke lagen heen die je intussen hebt ontwikkeld, waar je vaak allerlei weerstanden tegenkomt, want je wilt die pijn en afwijzing niet meer. Niet voor niets heb je dat zover van je afgeduwd..
Hiervoor heb je hulp nodig van een eerlijke vriendin of therapeut. Als je jezelf wilt leren kennen heb je een spiegel nodig; zo’n vriendin kan een spiegel zijn, die jou laat zien hoe jij reageert en hoe je jezelf saboteert. In je eentje lukt dit zelden.
Gelukkig zijn er veel mogelijkheden zoals Opstellingen van het Verlangen wat mooie en helpende methode is. Elke stap dichter naar jezelf is een stap naar heling. Je eigenwaarde groeit en je leert jezelf te omarmen!
De eerste stap is te erkennen dat je ver weg bent bij jezelf en dat je hulp nodig hebt. Onderneem actie en zoek die hulp!

.

richting-kwijt– Mijn dochter van 15 doet zo moeilijk: ze scheldt iedereen uit, ze heeft slechte cijfers. Laatst was er geld weg uit m’n knip, en ik verdenk haar ervan.. En nu hoorde ik toevallig ook nog via via dat ze wiet rookt..!  Ik heb totaal geen vat op haar en weet me geen raad..

– Ik ben vreselijk verlegen als ik bij mensen op bezoek ben; ik sla helemaal dicht als iemand kritiek op me heeft; ik trek me alles persoonlijk aan; ik durf me steeds minder te vertonen in groepen. Ik schaam me voortdurend en heb het gevoel dat het allemaal aan mij ligt.

– Er is een collega waar ik absoluut niet mee kan opschieten; ik erger me dood aan hem; hij bemoeit zich overal mee, maar hij loopt er zelf de kantjes van af. Als ik weet dat hij in de buurt is, doe ik van alles om hem niet tegen te komen.

– Al heel lang denk ik erover om te gaan scheiden.. Mijn huwelijk stelt allang niets meer voor, maar ik durf de stap niet te zetten.

– Bij de minste of geringste tegenslag raak ik meteen in paniek; er hoeft maar een kleinigheid te gebeuren en dan overvalt mij direct een enorme angst.  Het is gewoon belachelijk..

– Al vier maanden zit ik thuis met een burn-out. Nu moet ik van de ARBO arts weer aan het werk, maar ik zie er tegenop als een berg. Er is niets opgelost en ik voel me nog steeds doodmoe.

– Ik weet eigenlijk niet wat me mankeert; ik voel me lusteloos, heb nergens zin in. Eigenlijk heb ik niets te klagen, want ik heb alles: gezin, huis, werk enz. Maar toch voel ik me diep van binnen ongelukkig. Eigenlijk m’n hele leven al. Ik heb van alles gedaan om daarmee om te gaan, maar de leegte die ik voel, gaat niet weg.

– Ik voel me zo verantwoordelijk voor mijn moeder.. Ze zit sinds 2 jaar in een verzorgingshuis en ze is zo eenzaam.. Ik ga elke dag wel bij haar langs. Mijn man zegt dat ik afstand moet nemen, maar ik een dag oversla, dan voel ik me zo schuldig..

Er was eens een belangrijke en vrome rabbi, die al op hoge leeftijd was gekomen.

Hij wist dat hij niet lang meer te leven had. Hij had echter nog één vurige wens: voordat hij stierf te mogen zien wat de hemel was. Hij bad veelvuldig tot God en smeekte hem zijn wens in vervulling te doen gaan.

En eindelijk willigde God zijn wens in en zei tegen hem: “Ga dan maar mee, dan zal ik het je laten zien”.

God nam hem mee naar een groot en prachtig kasteel. Ze betraden een brede trap en gingen door een rijk versierde deur naar binnen. Ze kwamen in een brede binnenplaats met vele deuren.

God zei tegen hem: “Voordat ik je de hemel laat zien, laat ik je ook eerst de hel zien”.

God liep regelrecht naar een bepaalde deur, opende deze en zei: “Ga hier maar naar binnen en kijk: dit is de hel”.

De rabbi keek en kon z’n ogen niet geloven: hij zag een grote kamer vol met mensen, die rondom een lange tafel zaten. De tafel was gedekt met de heerlijkste gerechten uit alle windstreken. De rabbi begreep er niets van en vroeg aan God: “Hoe kan dit nu de hel zijn; deze mensen met al dit heerlijke eten..?”

“Je hebt niet goed gekeken, kijk nog maar eens goed” zei God. De rabbi keek nog eens en toen schrok hij van wat hij zag: al deze mensen hadden stijve armen, die ze recht voor zich uit hadden liggen! Van al dat lekker konden ze niets eten, omdat ze hun lepel niet bij hun mond konden brengen!. Toen begreep de rabbi dat dit inderdaad wel de hel moest zijn..

“Nu zal ik je de hemel laten zien, loop maar met me mee” zei God.

Hij liep voor hem uit een aantal gangen door en opende een deur naar een ander vertrek. Ook hier keek de rabbi naar binnen en hij wat hij zag verwarde hem nog meer: hij zag weer een kamer vol met mensen rondom een rijk gedekte tafel; ook deze mensen hadden stijve armen.

Hij begreep er niets meer van en vroeg: “Hoe kan dit nu de hemel zijn?”

God antwoordde: ”Je hebt weer niet goed gekeken, kijk nog eens beter”

De rabbi keek en wat hij toen zag ontroerde hem zeer: hij zag dat deze mensen hun overbuur te eten gaven.. Wat ze zelf niet in hun eigen mond konden stoppen, konden ze wel bij de ander.  Ze hielpen elkaar.. Toen begreep hij: dat dit dus de hemel was…..

 

Oud Joods verhaal

jaloersOnlangs had ik een cliënt, die ‘last’ had van z’n jaloerse vrouw.. Hij vertelde dat ze altijd al afgunstig was en afgeeft op alles en iedereen. Ze verziekt alles wat hij doet of zegt; hij kan niets meer goed doen. Ze heeft plotselinge uitbarstingen van woede, ze scheldt hem dan uit voor waardeloze vent en gebruikt nog veel lelijker woorden. Soms ontvlucht hij het huis en zwerft dan zomaar een dag door de stad. Hij doet erg z’n best om z’n vrouw niet boos te maken, maar raakt daardoor zichzelf volkomen kwijt. Ze zijn ook al vrienden kwijtgeraakt en ook in de familie loopt de spanning soms hoog op. Hij vindt er eigenlijk niets meer aan zo te moeten leven en voelt zich depressief.

Hoe kan het zover komen?

De oorsprong van jaloezie is afgunstig zijn op iemand die iets heeft of krijgt wat jij ook wilt. Het begint vaak al heel jong. Niet zelden komt het door een nieuwe baby die geboren wordt, zoals ook hier, want de cliënt vertelde: Zijn vrouw was het oudste kind in het gezin en na anderhalf jaar werd haar broertje geboren. Ze zag haar moeder liefdevol met het broertje omgaan, als een kleine prins. Dit was voor haar niet te verdragen, want zij wilde de ook die aandacht van moeder. Ze zag haar broertje als de bron van haar ongenoegen, want eerst was alles nog goed. Ze begon haar broertje te knijpen op ongeziene momenten, want hij was de schuld van haar frustratie, dacht ze. Een poosje later zag ze hoe haar broertje gelukkig was met een simpel speelgoedje: een tuimelaartje. Zij wilde ook gelukkig zijn en dacht dat het tuimelaartje de bron van geluk was voor haar broertje. Ze pakte het van hem af en verstopte het speeltje. Broertje was ontroostbaar, wat in ieder geval beter voelde dan dat ze hem gelukkig zag..  Zo ging het van kwaad tot erger; tussen haar en haar broer is het nog steeds haat en nijd.

Terug naar nu: Hoe kan deze man hiermee omgaan? Er spelen twee dingen: hij is zichzelf kwijtgeraakt en weet niet hoe hij met z’n vrouw om moet gaan. Allereerst dient hij te leren om weer verbinding met zichzelf te krijgen, met z’n eigen behoeften en verlangens. Tot nu toe is z’n aandacht volledig naar de ander gegaan en heeft hij zichzelf volkomen vergeten. Hij heeft te leren dat hij voor zichzelf moet gaan staan, ongeacht wat z’n vrouw daarvan vindt. Dit is een leerproces, waar gelukkig veel handvatten voor zijn.

Maar z’n vrouw dan? Zij zit met iets anders waar ze anderen de schuld van geeft. Zolang haar man haar blijft ontzien, zal ze er geen belang bij hebben dat gedrag te veranderen. Maar als hij niet meer meegaat in haar grillen, dan kan het zijn dat er iets verandert. Hopelijk kan het dan doordringen dat ze zelf een probleem heeft. Dat is de eerste stap naar bewustwording.

Onder afgunst ligt een verdrongen gevoel van eenzaamheid, van te weinig gezien zijn, te weinig erkenning. Gevoelens van jaloezie werken als gif. Er zijn altijd anderen die beschuldigd kunnen worden. De rijdende rechter verdient er een goede boterham aan.. En waar gaat het dan om? Een schutting die 20 cm verkeerd staat.. Het gaat om gelijk hebben! Alles liever dan toegeven.

Maar zoals met alles: je hebt altijd een keuze! Wil je gelijk hebben of gelukkig zijn?

Hoe zou deze relatie eruit zien als de man leert voor zichzelf te staan en z’n vrouw de verantwoordelijkheid neemt voor haar eigen emotionele huishouding..?

Wie weet kan dat toch nog een happy end worden.!

Mijn verlangen was om ‘mijzelf  volledig te laten zien en daarmee goed geld te verdienen’. Nadat ik plotseling werd afgeleid, kortte ik mijn zin tot de eerste helft in. Al tijdens de opstelling baalde ik daarvan, ik wist wel dat ik me steeds meer liet zien. Enerzijds had ik het gevoel de verkeerde vraag te hebben gesteld, anderzijds voelde ik ook wel dat dat niet kan.

Dat is dus ook niet zo, want in het mijzelf laten zien is ontzettend veel in beweging gekomen!

Ik heb innerlijke besluiten genomen. Er komen mensen op mij af, ik stap zelf op mensen toe. Ik heb een nieuwe bedrijfsnaam vastgelegd, mijn website wordt aangepast evenals mijn facebookpagina. Nou, dat is jezelf wel laten zien!

Ik heb stappen in mijn werk zelf gezet. Dat is natuurlijk het belangrijkste, alleen mij laten zien zonder iets te doen is nog niet zo effectief.

Met dit mijzelf laten zien voel ik mijzelf veel meer aanwezig. Ik kan mijn innerlijk verlangen, mijn drive in mijn leven veel beter verwoorden. Ik kan duidelijker aangeven wat ik wil en wat niet en wat dus mijn grenzen zijn. Oh ja… en ik kan kritische opmerkingen ten aanzien van mij beter ontvangen J

IngerMarlies

In mijn leven liep ik tegen lastige patronen aan en kwam na vele hulpverleners via een maatschappelijk werker bij Wilma te Paske en daar voelde ik me op de juiste plek.
De eerste gesprek vertelde ik mijn verhaal en ze tekende mijn familie uit.
Het bleek dat ik geen eigenwaarde had en druk was met het pleasen en mezelf te bewijzen bij mijn familie.
De kleine Josefine was ik vergeten.. Was totaal niet bij mij zelf. Ik heb workshops met familieopstellingen gevolgd en kreeg daardoor veel inzichten.
Ik was druk met mijn familie maar ik realiseerde me dat ze helemaal niet naar mij luisterden en ik ben stap voor stap de andere kant op gegaan en m'n eigen weg gaan volgen.
Veel oud zeer los gelaten en kon bij wilma mij verhaal doen en kreeg het gevoel dat ze mij begreep.
Wilma heeft mij handvatten gegeven om verder te gaan en oude patronen los te laten.
Ik kan haar iedereen aanraden want zij komt bij de kern.

Josefine

Wat is eigenlijk depressie?

Pressie is druk en depressie is  lage druk of onderdruk.

Depressie is besmettelijk
Depressief

Ik zie het als onderdrukking van emoties of geen contact meer hebben met je gevoelens.
Je voelt je niet meer blij of boos, je raakt niet meer enthousiast of opgewonden. Vaak wordt het ervaren als een grote zware leegte en een gebrek aan levenslust. Het gaat ook dikwijls gepaard met angstgevoelens.
Depressie wordt ook vaak niet goed herkend. ..en: depressie is besmettelijk.!


Als je je depressief voelt, zit je in een lage en sombere energie alsof je in een donkere wolk leeft. Je hebt dan vaak negatieve gedachten, zoals: ‘het leven heeft geen zin meer’, ‘waar doe ik het voor’, ‘voor mij hoeft het niet meer’ enz. Misschien zeg je dat zelfs wel hardop.
Dit energieveld is voelbaar voor mensen om je heen. Ze ervaren dit vaak als onprettig en voelen zich onmachtig, ze weten er ook geen raad mee want, ze kunnen je niet meer bereiken. Of anderen gaan je mijden.
Hierdoor voel je je nog meer in de steek gelaten, je voelt je nog ellendiger en zo kom je ongemerkt in een neerwaartse spiraal, waar je dieper en dieper inzakt en waar het donker is en koud en eenzaam. Je ziet geen perspectief meer en je kunt je totaal verloren voelen.
Depressie is eigenlijk het onderdrukken van gevoelens en emoties.
Door allerlei omstandigheden kan het zijn dat je dit al jong hebt geleerd: wat jij voelde deed er niet toe, of wat je ervaren hebt, was zo heftig en overweldigend, dat je dat niet aankon. Je leerde je gevoelens uit te schakelen. Zo werd een wezenlijk deel van jezelf buiten spel gezet! Je leefde verder zonder dat wezenlijke deel van jezelf.
Daar zit nu precies de diepste pijn; hier gaat het eigenlijk om.! De amputatie van JEZELF.!

Maar er is HOOP!
Je kunt depressie overwinnen, als je de moed hebt om dit onder ogen te zien en stappen zet om weer met je diepste gevoelens in contact te komen. Daar zijn allerlei methoden voor, o.a. Opstellingen van het Verlangen, wat intussen mijn favoriete werkwijze geworden is.
Het zit er allemaal nog, al die onverwerkte emoties, trauma’s diep verborgen. Ze zitten bevroren en opgesloten ergens in je onderbewustzijn en blokkeren je levensenergie. Ze staan je in de weg om te leven vanuit je eigen kern, jouw talent blijft begraven en gaat je levenslust verloren.
Maar het is mogelijk om je weer te verbinden met wie je eigenlijk ten diepste bent!
Deze mogelijkheid roept echter ook vaak angst op.. Die emoties zitten niet voor niets zo diep verborgen. Er was ooit een reden om dat allemaal weg te stoppen. Maar het is niet weg. Het wordt steeds weer getriggerd door gebeurtenissen om je heen, die daar ergens aan herinnerd worden.
Voel bij jezelf hoe graag je daarvan bevrijd wilt worden. Want als je deze bevroren emoties aandacht geeft, gaan ze ontdooien. Dan gaat je energie weer stromen. Je voelt een enorme vrijheid. Zo kun je jouw talenten ontwikkelen en inzetten, waardoor jij zin aan je leven kunt geven.
Herken jij depressie bij jezelf of een dierbare?
Kom dus in actie, zet stappen, zoek er hulp bij! Depressie is te overwinnen!

Wat een genoegen om bij Wilma door middel van opstellingen van het verlangen verder te komen. Ik verheug me er nu op om wederom te gaan om een stap in mijn ontwikkeling te maken. Via het Onbewuste naar het Bewuste. Ik ken de spanning als we weer beginnen. Als ik aan de beurt ben wil ik altijd wel even weglopen. Vluchten. . Maar als ik dan om me heen kijk, verbinding maak, en me op Wilma richt, en bedenk wat voor wonderlijke veranderingen ik zie bij mezelf en in de groepsgenoten vind ik de moed weer.  Zo spannend. Ik verbaas me er steeds over hoe de heftigheid uiteindelijk verdwijnt door liefde. Zelfs het trauma stelt zich in liefdevol in dienst van het verlangen. Het trauma houdt je erin , of helpt je eruit (!!!). Wat je wil. In het vertrouwen dat we het zelf kunnen, verstaat Wilma de kunst om zich volledig dienstbaar op te stellen aan ieders ontwikkelingsproces.  Ze verdraagt het om niet in te grijpen. En toch voelt het veilig. Het brengt me zoveel dat ik soms grappend zeg dat ik een abonnement heb bij Wilma, een strippenkaart. Ik geniet ook van de groei van anderen. Ook als toeschouwer of representant mag ik daar aan bijdragen.

De laatste opstelling voelde ik me letterlijk in mezelf landen, met een duidelijke interne ruggengraat ter steun en warme innerlijke rust. Als herboren. Het weerspiegelt een dieper verlangen dan ik had opgesteld. Wonderlijk was dat het net was of meerdere opstellingen van anderen, het opstapje tot mijn stap waren.

Ik hoop dat meer mensen de moed vinden om hun verlangen te leven door middel van deze opstellingen. Bij Wilma ben je in de juiste handen.

Tanja

 

Als je zelf een opstelling wilt doen, geldt de volgorde van inschrijving. De kosten hiervoor zijn € 80,-

De kosten voor representanten zijn € 25,-

Na je aanmelding dient dit bedrag overgemaakt te worden en zodra dat op de rekening is bijgeschreven, sta je op de deelnemerslijst voor een opstelling.

Je wordt verzocht het bedrag overmaken op rek. nr NL87 ASNB 0709 0892 87 t.n.v. Praktijk Wilma te Paske o.v.v. de betreffende datum en de vermelding ‘zelf opstelling doen’ of ‘representant’ en je naamsgegevens.

NB: Mensen met psychiatrische aandoeningen dienen eerst met hun psychiater of psycholoog te overleggen.

 

Opstellingen van het Verlangen

Het woord ‘verlangen’ impliceert iets waarnaar je verlangt; naar iets wat je mist of niet hebt of niet bent. Soms is dat moeilijk te omschrijven en niet zo goed aan te duiden.
Je weet vaak wel wat je niet wilt: geen pijn meer, of angst, of eenzaamheid of geldgebrek, niet op vader of moeder lijken etc.
“Maar wat als je dat-wat-je-niet-wilt ook niet meer hebt? Hoe zou je je dan voelen’?
Door deze vraag te stellen komen mensen soms tot antwoorden als: ‘Dan voel ik rust’ of ‘tevreden’ of ‘in verbinding’, etc.
Hier komt dan vaak wel een meer heldere omschrijving van het ‘Verlangen” tevoorschijn.
Als dit duidelijk en krachtig is dan kan er van hier uit een opstelling gedaan worden, door iemand uit de groep te kiezen als representant voor jouw verlangen en die op te stellen. Eigenlijk voor dat deel van jezelf, waar je niet meer zo goed bij kunt, wat weggedreven lijkt te zijn. In de opstelling kan al snel duidelijk worden, hoe je daarvan afgesneden bent, of hoe moeilijk het is om je daarmee te verbinden. Daar zijn natuurlijk allerlei uiteenlopende redenen voor, wat ook mogelijk duidelijk kan worden.
Door deze wijze van opstellen, worden oplossingen zichtbaar en kun je uit het patroon stappen waar je onbewust of onbedoeld telkens weer in terecht komt.

Vaak ervaar je dan een enorme opluchting en bevrijding, alsof er een zware last is afgevallen. Zo kun je een nieuwe wending aan je leven geven en zelf de regie nemen, waardoor je je weer blij en veerkrachtig voelt.

Er  worden regelmatig workshops met Opstellingen gegeven. Klik op de agenda

Het is ook mogelijk om een afpraak te maken voor een privé opstelling.

 

Het betekent ‘vertegenwoordiger’. De representant in een opstelling vertegenwoordigt iemand anders, iemand die op dat moment niet aanwezig is.

Als je een opstelling wilt doen, komt zelden de hele familie mee. Dat is ook niet nodig, want het gaat om jou en hoe jij je verhoudt met de anderen. In een opstelling gaat het vaak over de relatie tussen jezelf en overige familieleden, met name ouders, soms grootouders of broers en zussen.

Om helder te krijgen wat er spelen kan in de dynamiek van familieverhoudingen, is het daarom zinvol om de ‘rol’ van familieleden te laten vertegenwoordigen. Dit zijn onbekenden die ook deelnemen aan de workshop.

Hoe werkt dat dan?

Stel: jij wilt iets uitzoeken waar je vaak tegenaan loopt en wat lastig is.. Dan kun je mensen uit de deelnemersgroep kiezen om representant te zijn voor jouw familieleden. Dit doe je door te vragen of iemand respectievelijk voor je moeder, of vader of voor iets of iemand anders wil gaan staan. (Die persoon mag overigens ook weigeren als dat te spannend voelt)

Degene die bereid is zich beschikbaar te stellen, wordt dan gekozen voor bijvoorbeeld moeder, of vader of opa, of wat dan op dat moment nodig is. Jij als vraagsteller gaat deze representant in de ruimte ergens plaatsen, opstellen dus. Meestal worden er dan nog meer representanten opgesteld.

Wat moet je ervoor doen om representant te zijn? Daar hoef je niets voor te doen! Als je de bereidheid hebt om de ander daarmee te helpen, gaat het ‘vanzelf’. De openheid van de representant zorgt ervoor dat die in contact komt met een ‘wetend’ veld waar informatie beschikbaar is die nodig is voor deze opstelling. Deze infomatie komt door middel van lichamelijke reacties naar voren: bijvoorbeeld vastgenageld staan, of de neiging hebben weg te lopen; ook kunnen er emoties boven komen zoals vreugde, woede, angst of verdriet. Niet zelden komen er woorden of zinnen die iemand wil zeggen.

Wat kan er allemaal gerepresenteerd worden? Personen, vaak familieleden, maar ook innerlijke delen van jezelf bijvoorbeeld jouw verlangen, of een droom, maar ook wel een blokkade of een ziekte of kwaal. Ook de kerk of een land van herkomst wordt regelmatig opgesteld.

In bedrijven worden opstellingen inmiddels al veel toegepast om te onderzoeken waardoor er iets stagneert, met als doel om de prestaties te verbeteren.

Representant zijn is een bijzondere ervaring, die ook voor jezelf vaak veel helderheid geeft in je eigen processen. Het kan ook iets aanraken, wat verborgen ligt en wat opgelost wil worden.

Deze mooie reacties kreeg ik terug

 

Wil je regelmatig tips en informatie:

button-1

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *