Voor jezelf zorgen, is dat egoïstisch? Evert bijvoorbeeld..

Sommige mensen vinden het al gauw egoïstisch als je goed voor jezelf te zorgt, maar is dat wel terecht?
Wie in het vliegtuig de veiligheidsinstructies volgt, weet dat je eerst je eigen zuurstofmasker op moet doen en dan pas dat van je kind.. Eerst voor jezelf zorgen dus!  Afbeeldingsresultaat voor ze eerst je eigen zuurstofmasker op
Maar wat is dat eigenlijk, voor jezelf zorgen?
Wat we vaak om ons heen zien, is maar al te vaak: 'Als ik het maar goed heb'. 'Ik neem het ervan,  want je leeft maar één keer'. 'Pak wat je pakken kunt'. Enzovoort. 
Waar het om gaat, dat is niet je begeerten vervullen, maar je werkelijke behoeften leren kennen, wat je echt nodig hebt in je leven. 
Als een kind vraagt om een snoepje, is dat dan wat het werkelijk nodig heeft? Nee, het heeft geen snoepje nodig, maar wat dan wel? Het heeft aandacht nodig of erkenning of gezien te worden. Dat is een basisbehoefte van elk mens!
Als we dat structureel te weinig krijgen, doordat onze moeders en vaders dat zelf ook niet gehad hebben en het niet kunnen geven, dan leren we dat onze eigen behoeftes er niet toe doen. De pijn en de teleurstelling om telkens die aandacht en het gezien worden te missen, is moeilijk te verdragen voor een kind. Het leert soms zelfs op te houden met iets te verlangen.

Het kind voelt vaak wel de onvervulde behoefte van moeder of vader en om die tevreden te stellen, leert al jong en om hun wensen te vervullen.Dat kan zelfs een soort tweede natuur worden: eerst de behoeften van anderen vervullen.. 
Maar diep van binnen geeft dat een ontevreden en leeg gevoel. Dit lege knagende gevoel voelt als een soort ‘honger’ wat gestild wil worden. Als jong leren we dat het met eten of snoep opgelost kan worden; helaas is dat maar tijdelijk, zodat al snel het knagen weer begint. Ook afleiding of materiële dingen worden als surrogaat ingezet. Dit leidt vaak tot allerlei verslavingen en hebzucht, die tot buitensporige grenzeloosheid kan leiden. We zien dit volop om ons heen..
Hier raken we onszelf vaak volkomen kwijt.. (zie ook: emotionele vervreemding. )

Maar er is hoop! Er is een weg terug! Niet gemakkelijk, maar wel mogelijk! Zoals afglijden naar beneden vaak moeiteloos gaat en naar boven klimmen inspanning vergt.

Neem nou Evert: Hij werkt bij een metaalbedrijf waar hij een leidinggevende functie heeft. Tot voor een jaar had hij plezier in z’n werk, maar de laatste tijd is hij vaak lusteloos en snel geïrriteerd, hij slaapt slecht, lichamelijk voelt hij zich niet lekker; hij glijdt steeds verder af en voelt zich moedeloos. Hij sleept zich nog naar z’n werk, maar ziet het leven eigenlijk niet meer zitten. Hij wordt depressief en de huisarts schrijft hem medicijnen voor, maar daar voelt hij zich nog slechter door. Na wat omwegen komt hij in mijn praktijk. 
Wat is er allemaal gebeurd? Anderhalf jaar geleden kreeg hij een nieuwe chef, die veel beloofde, o.a. feed-back op z’n werk en een persoonlijk ontwikkelingsplan. Eindelijk zag z'n toekomst er wat rooskleuriger uit, dacht hij..

Al snel bleken het loze beloften; er kwam niets van terecht. Evert zag hij de chef het druk had en bleef hopen dat hij daar wel een keer tijd voor zou maken.. Maar na een jaar was dat nog niet gebeurd. Evert durfde hem daar niet op aan te spreken, maar intussen voelde hij z'n teleurstelling groeien;  gedachten als: ‘zie je wel, ik ben niet de moeite waard’, ‘ik doe er niet toe’, kwamen bij hem omhoog. Hij voelde zich in de steek gelaten en trok zich steeds verder terug in zichzelf. Hij vaag gevoel van herkenning bekroop hem. Zo voelde hij zich als kind ook vaak.. 

Evert heeft niet geleerd om aan te geven wat hij nodig heeft. Hij laat het dus ook niet merken, dat hij zich in de steek gelaten voelt. Hij negeert z’n eigen behoeften. Omdat hij niet gezien werd in wat hij nodig had, heeft hij de overtuiging in zichzelf laten groeien dat hij geen behoeften heeft. Hij is al jong opgehouden iets te verlangen. Want zo hoefde hij niet steeds de teleurstelling en de pijn van de afwijzing te voelen.. 

Dus nu hij volwassen is, laat niet alleen z’n chef hem in de steek, maar ook laat hij zichzelf in de steek.!
Pijn voelen is erg, maar ontkennen dat je pijn hebt, voelt nog veel erger.!

Wat Evert te doen heeft, is naar z’n chef gaan en hem vertellen wat hij van hem nodig heeft. Dat vraagt moed! Tegen je chef zeggen: ‘Ik heb jouw de ondersteuning nodig die je beloofd hebt, zodat ik beter kan functioneren’! 
Iemand die zo handelt en doet wat hij te doen heeft, voelt zich daarna tevreden over zichzelf. Die is voor zichzelf opgekomen.

Het is Evert in een paar consulten duidelijk geworden, hoe dat bij hem werkt en na wat oefeningen, was hij in staat om de moed bij elkaar te rapen en naar z'n chef te gaan.. Dit heeft goed uitgepakt, en vanaf dat moment ging het met Evert ook weer beter. 

Eigenlijk gaat het bijna altijd om waardering, aandacht, erkenning of gezien worden, niet alleen door anderen, maar vooral ook door jezelf.
Voor jezelf zorgen kan alleen als je echt aandacht hebt voor je wezenlijke behoeften en die onderkent. Alleen jij bent verantwoordelijk voor je eigen behoeften! Daarvoor zorg te dragen, dat is volwassen zijn.

Wilma te Paske

Als je vastgelopen bent in jouw situatie, zoals relatie, carriere, in jezelf of je hebt je levensdoel verloren, weet dan dat het mogelijk is om daar uit te komen. Bij voorkeur werk ik met mensen die altijd voor anderen klaar gestaan hebben, maar niet weten hoe ze voor zichzelf moeten zorgen: immers de ander stond altijd op de eerste plaats. Omdat ik ervaringsdeskundig ben (ooit ben ik zelf vastgelopen) weet ik als geen ander hoe lastig het zijn kan om je eigen leven vorm te geven en zelf de regie te nemen. Maar het is mogelijk! Neem contact op via het formulier op de contactpagina.